ارمان...ارمان
ریشه سه قروده جان توت سیده لن
کاش گنم پر پره له گیل سی ده لن
یا گئدن له ینگه دن گلسی ده لن
کاش قئیت سی ده بو ساعت دالیه
یا که دورسیده زمان بیر ثانیه
کاش آغرمسده انم ایاق لره
اون ده یاتسیده گنم چاغالره
انگمه که گئنگه ده کئنی گنم
ال ده تیکسن اونه دارائدسن انم
ائوه نه دیزه چوخارتسیده ائزه
ذوق ائدرده چرقد آلسیده قئزه
بازاره گئزله سیده ایاقه نه
تزه کوش گیدر سیده بالاسنه
باخسیده گیزگیه بیر گین ینگه دن
توزلره آرت سیده بوساقه دن
بوقدیه اوغر له سیده قمری دن
بقچه نه بوشات سیده که پرتی دن
خده ننگ باشنه او پرتی لره چوله سیده
موطبخنگ ایدشه نه گنم که حوضه تئکسیده
مارضاننگ النه بئرسیده او گورا نه نه
دیزه تئکسیده گنم بق بنده صاندق خانه نه
کاش آتم اولمسیده او قاب ده که
عمره نه یازمسیده حباب ده که
تزه ایل ده گنه بیردن که گئری
آته گلده دوره نه های یئقلئی
گئدی و بیرمه بیر دستلاف آلئی
تلسئی که ائدمسن داله قالئی
باجه له چاغا اولئی های قووه لئی
بیر بره حوال ده یو گنم قاچئی
یخئلی های کوشلرنگ تورپاقه نه
تف له یو دئرسئی مزنن آرتئی
کاش بی بی م بوهاره نن گئیرسیده
مهربان ایریه پندق آچسیده
کاش اولرده بغضه یم یاز سیده لن
آرزوله قاپیه گل سیده لن
کاشگا کر کره له دیل آچ سیده لن
لاله ننگ قولاغنه دئسی ده لن
بو ایری دارخده که بهاره چن
کاش مونه شق شقه له دویسی ده لن
ترجمه
دریغ و افسوس
کاش در باغچه یاسها گل میکردند
ریشه ها خشک ولی جان میگرفتند
کاش بازهم پروانه ها میخندیدند
ویا رفته ها برمیگشتند!
کاش ساعتها به عقب برمیگشتند
و یا زمان اندکی متوقف میشد
کاش پاهای مادرم درد نمیکرد
و میتوانستیم روی پاهایش دوباره بخوابیم
یا پیرهنم را که به تنم گشاد شده بود
مادر در دست میدوخت و برایم تنگ میکرد
کاش دوباره خودش میتوانست خانه تکانی کند
و یا وقتی دخترش روسری نویی برایش میخرد...دوباره شاد شود
کاش با پاهایش مسافتی را در بازار طی کند
و یا برای فرزندش کفش نویی بخرد
کاش دوباره در آیینه خود را بنگرد
و یا گرد از پادری خانه بروبد
کاش گندم از قمری ها بدزدد« برای سبزه سبز کردن»
و یا بقچه هایش رااز پارچه ها ی بدردنخور خالی کند
سر چوب خدنگی پارچه ای بپیچد« برای کشیدن به درو دیوار»
ظرفهای آشپزخانه را درون حوض خالی کند
چوب بدست «مارضا »بدهد...برای تکاندن فرشها
و یا رختخواب پیچ صندوقخانه را ...خانه تکانی کند
کاش پدرم اسیر قاب عکسی نبود
و عمرش را روی حبابی ننوشته بود
در سال نو به یکباره اورا می دیدیم
می آمد و باز به دورش جمع می شدیم
می رفتیم و یکی یکی از او عیدی می گرفتیم
و عجله داشتیم که نکند عقب بما نیم
و یا کاش باز خواهرها کودک می شدیم
بدنبال هم در حیاط می دویدیم
بزمین می خوردیم
و خاک کفشهایمان را آب دهان می زدیم و با آرنج پاک میکردیم
کاش مادر بزرگم در بهارمی رویید
و قلب پاکش جوانه می زد
کاش میشد بغض ها را بنویسند
یا آرزوهایمان...خود به در خانه میآمد«محقق میشد»
کاش قاصدک ها زبان باز می کردند
و به گوش لاله ها نجوا میکردند
که من دلم بهار می خواهد
و این را شقایق ها هم میفهمیدند
«تقدیم به مادرم که بیماری فراموشی او
باعث فراموشی شادی هایمان شده است»
قاسم آبادی
هدف ماندگاری واژه های اصیل ترکی است .طبق معمول لازم است این جمله هم نوشته شودکه هرگونه برداشت باذکرنام وبلاگ یاصاحب وبلاگ مجازاست