قالب وبلاگ


ادبيات ترکي خراسان شمالي
شعرونثرترکي بجنوردي 

گل گئیرن قش

 

اوقش ده که گینش گینه    نه مهربان سپوده 

 

درخت لرنگ جاخه لره مخملی رخت گیوده  

 

اوقش ده که سوخه ده یو  ایری له قئزه نوده  

 

قش دئیله ده       گلبته نگ گل لره آچلوده  

 

کوف لیودنگ و سن نفسنگ بهاره یئندروده  

 

اوقش ده که بیردن کئیه  بنفشه بوی چکوده  

 

چشمی وروده غارلره اولنگ ده  ائره توده  

 

یاغش یاغرده یو  بلوت بغضه نه سندروده  

 

قئش دئیله ده      قزلر گله ایاقنگه ائپوده  

 

کوف لیودنگ وسن نفسنگ بهاره یئندروده  

 

او قش ده که قناری له     قرنقدن قاچوده 

 

اوقش ده که پر پره له    دورنگه تو لنوده  

 

اوقش ده که  بلبل لرنگ     تویه گنم اولوده  

 

قئش دئیله ده هوب هوبه له آسمان ده اوینوده 

 

کوف لیودنگ و سن نفسنگ بهاره یئندروده  

 

او قش ده که کفی کفه  یئرلره چات له توده  

 

ساره گل ولاله گله    چاغونه های گیلوده  

 

سنبل و یاس و یاسمن که    ایسنه ساچوده  

 

سن یو خه دنگ گنم بهار بهانه نگه توتوده  

 http://ups.night-skin.com/up-93-10/108024-103.jpg

 

ترجمه    

 

زمستانی که گل روییده بود

 

در زمستانی که آفتاب چه زیبا نور افشانی می کرد  

 

و درختان جامه مخملی به تن کرده بودند  

 

در زمستان سردی که دل ها مان گرم بود  

 

آن سال زمستان نبود که گلبوته ها به گل نشسته بودند  

 

که «ها»کرده بودید و با نفس تان بهار زودرس شده بود  

 

زمستانی که به یک باره بنفشه قد کشیده بود  

 

و چشمک زنان برف دشت ها را آب کرده بود  

 

باران می بارید و ابرها بغض شان را شکسته بودند  

 

آن سال زمستان نبود که شقایق ها به پایت بوسه زده بودند 

 

که «ها »کرده بودید و با نفس تان بهار زودرس شده بود  

 

زمستانی که قناری ها از سیاهی رسته بودند  

 

زمستانی که پر وانه ها به دورت می چرخیدند  

 

زمستانی که عروسی بلبلان بود  

 

زمستان نبود که قمری ها در آسمان رقصان بودند 

 

که «ها »کرده بودید و با نفس تان بهار زودرس شده بود  

 

در زمستانی که مادرم گندم سبز کرده بود  

 

 و همچون عید غبار از آیینه ها زدوده بود  

 

زمستان نبود که باغ ها لباس نو برتن کرده بودند  

 

 که «ها» کرده بودید و با نفس تان بهار زودرس شده بود 

 

زمستانی که سرمای شدید زمین ها را ترکانده بود  

 

گل های زرد و لاله ها به این سرما می خندیدند  

 

و گل های سنبل و یاس و یاسمن عطر خود را پاشیده بودند  

 

«شما که نبودید... بهار بهانه نبودنتان را میگرفت»

 

پنجم بهمن 93 

 

 سی و ششمین بهار انقلاب تهنیت

 

[ یکشنبه پنجم بهمن 1393 ] [ 20:7 ] [ همشهري ]

او مله یه    سوسپدم

 

ائرته که توردم ائپدم او دروازه نه قبله ده  

 

  

 

 

 

 

سو سپدم و سپردم و توز  قویمدم مله ده 

 

پاکیزه اولده      گیزگی او  کوچه مز 

 

باخدم دیشوده کنجه       او دولچه مز  

 

 

گئتردم او خوش خوش  چخدم کوچه یه 

 

گئزم دیشده        عبدالله بی غصه یه  

  

 

 

شاخله پلو ساترده او           مله یه  

 

 

 

اوکنج ده یو      اوخشیرده بیر المه یه   

 

 

قراقنده بساط ائدوده     قرباننگ اته سه   

  

 

 

اوتروده دئشئی چه ده یان قویوده کلته سه   

 

 

 

سیب زمینی نعنا یو دوز باشلوده او ائرته سه 

 

 

ذله گلرده ایش دن و      طیاره ده لقمه سه 

 

 

بوبیر کوچه             باشنه که توتوده 

 

مدی کیچی گاری    یه نن        دروده   

 

 

 

زلبیاننگ فاله نه    اومله یه     ائرگتوده 

  

 سئنرده تئز-    حقه یه نن اینه نه باتروده  

 

یازم گنم  تئجان دن و قاتق دن 

  

کئپی بوقن تخمه دن و یایق دن  

  

 

 

ائرته به ائرته  مسکه نه پنیره  

 

ساترده یو   توخ ائدرده فقیره   

 

 

 

کربلایی قدرت ته ده آته مزنگ رفیقه 

   

 

 

او مله ننگ کاسبه باشه   آشاقه نجیبه  

  

 

 

ممد آقا  که آبنبات     ساترده   

 

 

 

بیر مله یم کامه  شیرین اولرده  

   

 

 

 

پاتیله    که دولئیه ده   همیشه  

 

  

نبات لره اوخشیئرده بیر گیمیشه   

 

 

 

احمد آقا زهره اوبیر   قوشنه مز  

 

 

دیکانه نه گئدماق بئزنگ ایشه مز 

 

 

 

ال چکرده چراغ طوری پرمسه فارسنکه یه  

  

 

 

دیره ائدرده         لمپانه قوته ده گئجه یه  

  

اوقبله ده عباس قاضی روضه خان  

   

 

 

 

که مله ده رئیسه ده     بیر زمان   

 

 

محرمنگ اوله     که اولرده 

 

 

 

یرمه سانه ائو ملانه   گئزرده   

 

اوراست قولم سرابنگ حمام لره  

 

 

بیر بره      یوله بارده دام لره 

   

 

 

سروده لن      فیته لره قبله ده  

 

 

جامه دارم   ایزالوده  کئلگه ده 

   

 

 

فرنه ساترده  کوچه نگ باشنده  

  

 

 

دار کوچه که  حمامه ده آقزنده   

 

 

 

هئل کله یو فرنه نه خوش گلرده  

  

 

 

سوخ دیمه یوهرکم که ائنسررده   

 

 

 

زنانه حمام و گنم بقچه وباغله کوچه 

 

 

 

روشوه دان و  ایاق داشه    لئینچه 

   

 

 

اوده نه نن        یاخوده گلخنده نه  

 

 

 

 ائرته اوباشدن   کله کل  شو غنچه   

 

 

 

قرنقه دالان     انمنگ مله سه  

  

 

 

 

  طلوه کادان ایشقه ده کوچه سه  

 

 

گو وره ننگ    اینی لره  آلشئقه  

 

 

 

یخل ماق و اولوش له ی و پالچقه   

 

 

اوکوچه ده انم        بهی اولوده  

  

 

قرنقه  دالان لرنده       قاچوده  

 

 

 

کم بغلنگ   دیکانه  که داره ده

  

 

 

هرنمه ایستیردی   اونده باره ده   

 

 

آلردی یو     دئیردی که یاز حسابه  

 

 

 

چوب خطه مز دولیئده کم گدرده جوابه  

 

 

 

تویه مز    او کم بغلنگ   پاکته   

 

 

خئرم خئرم چئینه ماقنگ    لذته  

 

 

 

او قارشه سه  ممی صنم مله سه  

 

 

 

گل کشه یو حلیم لرنگ  قلیه سه  

 

 

 

ایزه گیله گن   ممی کاکل آیه ده  

 

 

 

بجنورده بیر قبله یو خیر خوا یده  

 

 

 

شو کوچه ده  تاتاری کارخانه سه  

  

 

جاجی حسن شاید   برقنگ آته سه 

   

 

 

اکه ساعت اوتیرده    برق باره ده    

 

 

 

 

 اونن سوره فانوس له   یوواره ده  

 

 

 

نئچه سانه مله نه      من گئزندم  

 

 

 سبزله میدان ده   بیراز  اوتردم  

 

 

کروانسره   تیمچه له یو بازارچه

  

 

 

 

دیکان دیکان    آچقه ده   گئدنچه   

 

 

توپنگ ایاقه    هایره یو  مدرسه؟   

 

 

یئتشدررده منه       مشقه درسه   

 

 

درشگه که جعفر    اونه سوررده  

 

 

 

او قمچه که     های آتنه ووررده  

 

 

 

یاد اولسن او    جعفردن واوگین له  

 

 

 

ورق له ده        دنیا مزه شیرین له  

 

 

مدرسه منگ قوشنه سه او شوخ کشه  

  

 

 

کلوه قرو-کاغاذی قیف   بوش ایچه  

 

 

 

اکه قران قنفیت        بئزه بئررده  

 

 

 

 سالرده بیر     قیفه یو نخ چولیئرده 

  

 

 

گا که گلردم    ائوه من      گئچنده 

 

 

رحمانقلی گوجه یه           یئتشنده  

 

بیر قران او سقئجه نن         گیلردم  

 

 

 

پیاده   پر پره کمن           ایچردم  

  

 

 

 خاور محله  قناته            کریزه  

 

 

 

لاجور و پاف         انه له    تمیزه  

 

 

یوورده لن رخت لره او       کریز ده  

 

 

سررده لن رئجه ده      سوخ  اودیزده   

 

 

 

اکه سانه غلامحسن         او توش ده  

 

 

 

ظئره یاخن            اتروده گینش ده  

 

 

بهی سلام بئررده          او کیچی یه  

  

 

 

مله مزم            قاچرده او ایشی یه  

 

  

 

دیکاننگ ایشی سه که     خدایه آچلرده  

 

 

مهنانی ننگ دیزلقه نه  بلودله یم دویئرده  

 

 

تیت له کوچه که      داره ده کوچه سه  

 

چغوره ده       ارخه اوننگ اورته سه  

  

 

 

ایاسه ده  هم ظئره         هم ائرته سه  

 

 

بلند ده  کوچه لرنگ        سئرچه سه   

 

 

 

شئط قله خان        بالغ اوننگ ایچنده 

  

 

زلاله ده         شوشه دئرنگ تئین ده  

 

 

قلی خاننگ شطه  یده       او وخت ده 

 

تاریخه نه          قازوده لن درخت ده 

   

 

 

او جفت چنار ملته یه           ده ایاقه  

 

 

یا اورده یا            اوسینما   قراقه   

 

 

 

قدیم ده که          مله لره   سو سپدم 

 

ایری لره    ملته یه چن     چاپرت دم

  

کئنه کن نگ     شماله نه     که میندم 

 

ائرته یده    خیالن نن          قورتندم 

 

ترجمه  

 

صبح زود که از خواب بیدار شدم برخاک دروازه قبله بوسه زدم   

 

 

 

آب پاشیدم و جارو کردم و غباری در کوچه نگذاشتم  

 

 

کوچه مان بمانندآئینه ای تمیز شد  

 

 

ظرف شیر را دیدم که در گوشه ای افتاده بود    

 

 

 

 

برداشتم و ارام آرام به طرف کوچه راه افتادم  

  

 

 

سر کوچه که رسیدم چشمم به "عبدالله بی غصه "افتاد 

  

 

که نشسته بود و "شاخله پلو "میفروخت   

  

 

 

 

و در گوشه ای نشسته بود و به سیبی میماند  

 

 

کنار او" پدر قربان" بساط کرده  بود 

   

 

روی تشکچه ای نشسته بود و کلاهش را یک وری گذاشته بود 

  

 

با پختن سیب زمینی و نعناع و نمک صبحش را شروع کرده بود 

 

خسته ها از راه میرسیدند و لقمه شان مهیا بو د  

 

 

سر کوچه بعدی را گاری" مدی" گرفته بود  

 

 

او که فال زولبیا را به محله ما اموخته بود  

 

 

و با کلک و  زدن سوزنی به وسط زولبیاها انها را میشکست...  

  

 

 

بازهم از مشکی بنویسم که همیشه داخلش ماست میریخت 

   

 

 

از ماست خیکی و ان تلمبی که داخلش ماست ریخته بودند  

 

 

 

 

همیشه هر صبح کره و پنیر میفروخت  

  

 

 

و تمام کم بضاعت ها را سیر میکرد  

 

 

ان مرد بزرگ "کربلایی قدرت" دوست پدرم بود 

 

کاسبی که بسیار نجیب بود     

 

 

 

 

"محمد آقایی" که آبنبات میفروخت   

 

 

 

و کام محله ای را شیرین میکرد 

 

پاتیل او همشه پر بود  

   

 

 

و نباتهایش بمانند نقره برق میزد   

 

 

 

همسایه دیگرمان آقای احمد زهره"زهره بالون" 

 

که هر روز گذر یکی از همسایگان به مغازه اش میافتاد 

 

دستی به چراغ طوری و پریمس و فارسنکه که میزد 

 

این چراغها "لامپا " یاری گر  تاریکی شبهایمان میشد  

 

 

 کوچه مقابل    منزل "عباس قاضی "بود 

 

که در کوچه به منزله رئیسی بود 

 

ماه محرم که میشد بیست نفر بدنبال این ملا میگشتند 

 

سمت راست  این خیابان حمامهای سراب قرارداشت( مردانه و زنانه) 

 

که بامهای این دو حمام بهم راه داشتند     

 

 

 

 

لنگ ها را در پشت بامها رو به قبله پهن میکردند 

 

و جامه دار هم  فارغ از کار استراحتی در سایه داشت 

 

سر کوچه ای که حمام د رآن قراداشت فرنی میفروختند 

 

و با سر خیس و بعد از حمام فرنی لذت بخش بود 

 

هرکسی که سرما خورده بود و یا سرفه میکرد... 

 

حمام زنانه و بقچه و کوچه بن بستی که حمام در آن قرارداشت 

 

ظرف روشور و سنگ پا و لگن کوچکی که همراه میبردند 

 

این حمام گرمخانه ای داشت که با هیزم روشن میشد 

 

وگاه این وظیفه  خانمی 

 

 می شد که از صبح زود به این کار میپرداخت"غنچه خانم... 

 

 

باز از "قرنقه دالان مینویسم 

 

محله ای که خانه هایش معمولن طویله و کاه دان داشت و کوچه روشنی بود 

  

و گاوهایی که از چرا بر میگشتند 

 

 و در خانه ها شیرها را بعد از دوشیدن بهم قرض میدادند 

 

و گاه افتادن هایمان در گل های آن کوچه که منزل مادربزرگم بود 

 

کوچه ای که مادر م  رشد کرده بود  

 

و چقدر در دالانهای تاریک آنجا دویده بود 

 

بازهم از "کم بغل "بنویسم که مغازه تنگ وکوچکی داشت 

 

اما خوراکی های دلخواه مان آنجا پیدا میشد 

 

می خریدیم و می گفتیم که به حساب بنویسد 

 

حساب مان پر بود"چوب خط"... و چه کسی باید جوابگو میشد 

 

انروز با آن پاکت روز عروسی مان بود  

 

و لذت جویدنهای خوراکی داخل پاکت 

 

کوچه مقابل محله ای بود که "ممی صنم "انجا زندگی می کرد 

 

مردی گل و حلیمهای بسیار لذیذش 

 

"ممی کاکل"چهر های خندان داشت 

 

 

 امید بجنوردیها  و بسیار خیر بود 

 

 

در همسایگی همین محل کارخانه برق احداث شده بود 

 

که آقای "حسن تاتاری" خریداری کرده بودند 

 

و  میگفتند که اوایل بیشتر از دوساعت توان برق دادن را نداشت  

 

و دوباره فانوس ها به کمک تاریکی شب می آمدند 

 

چندین محله را گشتم 

  

تا به سبزه میدان رسیده و کمی نشستم 

 

این خیابان پر از کروانسرا و بازارچه و تیمچه بود 

 

در گذر مغازهایی در جوار هم را میدیدم که در هایشان باز بود 

 

پای توپ محله ای که مدرسه ام از آنجا بسیار دور بود 

 

اما کسی که مرا به موقع به درس و مشقم میرساند 

 

جعفر آقا بود کسی که درشگه  میراند 

 

و گاه با چوبی "قمچی " بر پشت اسب میزد(1) 

 

یاد از اون روزهایی  که جعفرها بودندو 

 

دنیای ما را آن  خاطرات شیرین  ورق می زدند 

 

از همسایه مدرسه ام آن مرد شوخ طبع مینویسم 

 

"کلبه قرو"که همیشه قیف هایی از کاغذ درست میکرد 

 

با پرداختن دوریال شکلاتی "قنفیت" به ما میفروخت (2) 

 

 داخل قیف گذاشته چند دور نخ هم دورآن می پیچید  

 

زمان برگشت به منزل از مدرسه  به رحمانقلی گوجه میرسیدم 

 

با پرداختن یک ریال ادامسی خریده  و مانند پروانه ای می پریدم 

 

به دولو محله رسیدم محله ای که کاریز و قنات های فراوانی  داشت 

 

مادرهای تمیزی که  انجا لباس میشستند 

 

و در سرمای بیرون انها را پهن میکردند 

 

در همین حدود...مغازه  به اسم "غلامحسن "قرارداشت 

 

که در حوالی ظهر 

 

 بر روی صندلی چوبی کوچکی رو به افتاب مینشستند 

 

و  همیشه شرط ادب را بجا میاوردند 

 

 که گاه کوچکتر به بزرگتر سلام می داد 

 

آقای "غلامحسن مهنانی " 

 

کاسبی که در مغازه اش رو به خدا باز میشد 

 

و حتی ابرها هم صداقت کارش را می فهمیدند ! 

 

"تیت له کوچه "که کوچه تنگی بود   

 

 

کمی گود و وسط آن جوی کوچکی قرار داشت  

 

 این کوچه آفتا ب گیر نبود  و کوچه ای بود پر از قصه های شنیدنی  

 

"شئط قله خان"   که ماهی داشت و 

 

آبش بسیار زلال  

 

 مثل این بود که کف آن جنسی از شیشه داشت 

 

در آن زمان به" شط قلی خان" معروف بود  

 

و شاید تاریخش را بر درختها ی انجا حک کرده بودند 

 

جفت چناری که محل قرار بود 

 

پسرهای محله در پای آن درخت 

 

 و یا کنار سینمایی که آنجا قرارداشت 

 

 دور هم جمع می شدند"سینما شهرزاد" 

 

محله های قدیم را که آبپاشی کردم 

 

دلها را تا به" ملته گاه" دواندم 

 

به باد" کئنه کن" که سوارشدم 

 

نزدیک صبح بود که از خیال این دیار رستم..."راحت شدم"  

 

1=قمچه یا قمچی  چند تار بافته شده از موی اسب  

2=قنفیت نوعی شکلات یا آبنبات چند رنگ رایج در قدیم 

 

باتشکر از خانواده های 

 

 حصاری-رجب نیا-معمارزاده-زهره بجنوردی 

 خیاط پور-آقامیر هاشمی نژاد-نوایی-خلعتی- 

ضیغمی-تاتاری-بهارلو-بهمنیار- رحمانقلی حصاری 

مهنانی -قلیچی 

  

 

 

 

 

 

 

 

[ چهارشنبه یکم بهمن 1393 ] [ 21:2 ] [ همشهري ]
اوگیجه که لاوه حاجی خانه  ده یو کمانچه 

  

اوگیجه  که آی توته لرده یا اولرده  اینچه 

  

اوگیجه که سوخه ده یوکرسه نه خوش گلرده 

  

چاغون ده که دیش لره مز های بیر بره دئیرده 

  

بهی انم دئیرده شیرین نقل.لالایی . سئرچه   

 

یادمه گلیه..."لاوه حاجی خانه که وورده او کمانچه" 

  

آغاجه که نئچه دفه       سیملره او چکرده  

  

بجنوردمنگ غصه سنه  او سیم لره دویئرده   

 

دنیاسنه قرنقده نه آغ          گنم چالرده 

 

ایری لره عاشق ائدرده اوت ده که یاخرده     

 

ایچقه ده     اکه گئزه ایشق لقه   گئررده

  

عاشقه ده اویم دئرنگ..آقشقه های گئزرده   

 

لاوه حاجی خانه ده یو بیر شهر و بیر کمانچه   

 

میدانه چالده ...تیم چه..... هم بازارچه   

 

چوخ چالده لن بو یوردمه   خیابانه مله سه

 

"به بی "او الدفی نن و" آبچوری" یو قوشمه سه   

 

چوخ چالده لن گئجه سنه دو تاره نن تاره نن 

   

اوخه ده لن بخشی له های بویاتی آوازه نن  

  

"پاشا زاده "ننگ تاره ده که  بو اورتده  قالدده

  

"فرهادنگ" او قوشمه سه که داغه یو داشه چالده   "استاد فرهاد باغچقی" 

   

بوگین فقط "عیسی "       یه بئز گئون  یئی   

 

 "ولی نژاد"قالد ده که دوتاره ی نن ایشار یئی  

  

موسیقی  یه مقامی نه     براخمسئی قوجاقلئی   

سجله مز ...تاریخ مزده  قارداشم  گه ساخلئی   

 

ترجمه فارسی 

 

"لاوه حاجی خان"پسر حاجی خان    ...کمانچه نواز نابینای شهرم(دهه چهل تاپنجاه)

 

شبی که لاوه حاجی خان بود و کمانچه اش  

 

شبی که ماه باریک میشد و گاهی میگرفت 

   

شب سردی که گرمای کرسی بسیار لذت بخش بود 

 

بسیار سرد که دندانهایمان از سرما بهم میخورد  

  

مادر بزرگم که  از قدیم و قصه های شیرین و یا لالایی میگفت 

 

لاوه حاجی خان را بیاد میاوردم...نوازنده نابینای کمانچه را  

 

چند بار که چوبش را روی سیمهای کمانچه میکشید  

 

فکر میکردی که آن سیمها هم درد شهرم بجنورد را درک میکرد  

   

دنیایش را در تاریکی چشمانش چه روشن میدید  

  

و دلهای عاشق را آتش میزد 

    

با دوچشمان کم سوی خود بدنبال روشنی بود 

    

و شاید اوهم عاشق ...که پنجر ه ای را انگار می جست 

   

شهر ما یک نوازنده بیشتر نداشت که اوهم "لاوه حاجی خان "بود (1)   

 

مینواخت تمام بازار و تیم چه و بازارچه ها را..... 

  

بسیار نوازنده ها آمدند و در محله ها بجنوردم را نواختند   

 

"به بی " با دایره زدن "آبچوری " با نواختن قوشمه(2)  

 

بسیاری شبهایش را با تار و دوتار نواختند  

   

بسیار بخشی هایی که بو یاتی و آواز ش را خواندند   

 

میبینم که امروز از"مرحوم  پاشازاده "فقط نامی بر جا مانده است 

 

و فقط فرهاد باغچقی ست  که تمام کوه ها و دشتهای شهرم را نواخت 

 

امروز فقط  به هنر " استادعیسی  قلی پور"مفتخریم  

  

با دوتار "استاد حسین  ولی نژاد" میدرخشیم   

  

بیایید موسیقی مقامی مان را در آغوش بگیریم   

  

برادرم ...این هویت و فرهنگما ن ست ...پاس بداریمش 

   

(1)= لاوه جای خان ..نام نوازنده که لاوه به زبان کرمانجی (همان پسر است  )

 

(2)=مرحوم به بی و آبچوری از نووازندگان دف و قوشمه  

  

[ دوشنبه بیست و دوم دی 1393 ] [ 15:20 ] [ همشهري ]
کوف له دی وشوشه لرنگ قرو ونه آرت دی

 

گیزگیه باخدی   چاغایه ئی گنم چاغالق ائدی   

 

 آقشقه دن باخدی دیزه گئردی که غار یاغوده  

   

پای وه پای اوجیرچکمه نه گئزدی وتاکه تاپدی  

 

رخته مزه          های ایست و آستله  گیدی  

  

 

قورخنجه که  های انه دن  خپکه  دیزه باخدی  

 

اکه قرئش  غار یاغوده      اوتروده حوال ده  

 

 

قاشدی گنم ایوانه یو     خدایه چن  قوی چکدی  

 

  

برفو گلوده ائرته دن         دام لره  سییررده  

 

 

کلته نه چکدی باشه یو  کوچه یه چن  که قاشدی 

 

   

چاغردی اورده مله نه     رفق لره   قچئردی

  

 

یرمه سانه چاغا چوغه  دوره مزه   که یئقدی   

 

 کوچه ده که غارلره   اوزحمته   یومالت دی   

 

بیربره قئسدی زوره نن بهی گله  قئیرت دی 

  

 

الجی یه مز یر تقه ده   بئرماقه مز     یخلده   

 

 

آقزه مزنگ حوره سنه بئردی و های قئزت دی  

  

 بهی یه اولده جانه یو کله سنه    دیزالت دی   

 

 

بیر کلته قویدی باشنه   گم لرنه  های ائپدی  

 

  

برنه نه بیر بهی کشیر.اکه ذغال   گئزنده  

 

 

قولاغنگ دیوه نه چن آ قزه نه گئنگ قئیرت دی 

  

 

نئچه سانه دیمه گنم   گئریده نیم تنه ی چن   

 

 

پایلاشدی و هر بیر مزبیر دیمه یم قوپارتدی 

   

 

شاله مه که چوله دم او  آدم برفی  بوینه نه 

  

 

او گیلده یو بئزگیلدی و بوش یئرنگزکئف ائدی 

   

 

 

اونن سوره...قوشنه مزنگ دالانه نه سوتئکدی 

  

  

 

گئدی و گلدی تا اونه   شوشه کمن   سر ائدی 

  

  

 

 شئوه ده قیژه لانده یو سووشگاننگ      آخره  

 

  

یولچه یئخلده... یاره یه چولدی  کئنه پئرت دی 

 

   

جان نن ایراق من و فرشته قوشنه مز اوگیجه  

  

 

 قزدر مه دن تیته ردی    چاغونه  بانه ائدی 

  

 

کاشگا چاغا قالردی یوگیزگی له راست دئمسده 

 

 

اوگین له که گئچرد دی واو توک له که آغارت دی 

 

 http://ups.night-skin.com/up-93-10/azadnegar-news-154521-1344337060-94794-In.jpg

ترجمه فارسی  

 

 

ها کردیم و غبار یخ را از شیشه پنجره   زدودیم 

    

 به آیینه نگریستیم....هنوز کودک بودیم و کودکی کردیم  

  

 از پنجره که به بیرون نگاه کردیم..دیدیم که برف باریده بود  

 

 

 بدنبال چکمه های پلاستیکی لنگه به لنگه خودمان گشتیم تا پیدایش  

 

کردیم  

 

لباس هایمان را روی هم...روی هم  پوشیدیم   

  

 

 و بخاطر ترس از مادر یواشکی به بیرون نگاه کردیم  

  

 

  دو وجب برف بر زمین نشسته بود  

  

 با خواهرم به طرف ایوان دویده و فریادی از شادی کشیدیم 

    

 

 مردی از صبح زود آمده بود و برفها را پارو میکرد 

   

 کلاه ها را بر سر کشیده و تا به کوچه دویدیم  

    

 

 آنجا تمام دختران محله ودوستانمان را صدا زدیم    

 

 و بیش از بیست بچه دورمان جمع شدند   

  

 

 به زور برفها را روی زمین غلتانده و گلوله بزرگی درست کردیم  

  

 

 دستکش هایمان سوراخ بود و انگشتان یخ زده را    

 

باحرارت دهان گرم میکردیم 

     

 

 گلوله بزرگ  

   

 

 

   تن     ادم   برفی مان شد   

 

 

 کلاهی بر سرش گذاشته و لپهایش را بوسیدیم  

 

هویج بزرگی جایگزین بینی اش  

  

 

 

 و با دو تکه ذغال دوچشم برایش کشیدیم   

 

  

و دهانی بزرگ از بناگوش در رفته برایش درست کردیم  

 

چند عددتکمه که  میبایست جایگزین کت باشد نیاز داشتیم  

 

که بین هم تقسیم کرده و هریک تکمه ای از لباسمان کندیم  

 

 شال گردنم را که به دور گردن آدم برفی پیچیدم 

  

  او خندید و ما خندیدیم و جای شما خالی بسیار لذت بخش بود 

  

 بعداز آن راهرو خانه همسایه را  آب پاشیدیم   

 

 رفتیم و آمدیم تا بلاخره   کف راهرو مانند شیشه سر شد   

 

 چون شیب بود و انجا بسیار لیز...  و ما هم سر سره بازی   

 

 

 میکردیم...سرانجامش   

 

 

تمام کسانی که ا آنجا عبور کردند...زمین خوردند  

 

 

 و ما به زخمهایشان هی پارچه پیچیدیم  

 

  

 دور از جانتان آنشب من و فرشته دختر همسایه ...تب شدیدی  

 

داشتیم   

 

 که روز سرد برفی را بهانه قرار دادیم    

 

  

 "کاشکی همیشه آینه ها راست نمیگفتندو  کودک میماندیم"   

 

    

 افسوس از   روزهای گذشته و موهایی که بمانند برف سپیدکردیم!  

 

http://ups.night-skin.com/up-93-10/17586.jpg

                                                                  سوسن قاسم ابادی  

                                

 

 

[ شنبه بیستم دی 1393 ] [ 15:0 ] [ همشهري ]
غار یاغرده          پلته پلته              کوچه ده 

 

بئله باغله کده یم    قل قله ده           قابله مه ده  

 

بخاره کنده ای ...  های هلو       چکرده اورتده  

 

ساده لق حاکمه ده       او   ائوده یو  او سفره ده  

 

"کئچه یو ....         زرکه تو یو...شو ساره یاغ  

 

یا گنم خنکه چئری سیزمه یو  یا شو ترش دراغ  

 

نخود و کیشمیش و قوز                  ائتئ  مزه  

  

پنیر و سبزی و سنگئی چئری ام    خورئی مزه  

  

غارله یم کوبار       او            کوچه ساره یه  

 

یا که دام نن   سییئروده                      قاپه یه 

   

اویان و بویا نه که                      یئر یوخه ده  

 

سیفه ننگ اورته سه یم             چوخ سوخه ده 

 

سو وه شردی    هر و هر         گیلردی      که 

 

قیژی لانده        نمه ده             ایچردی     که  

   

یا قسردی غارلره                    بیر بره     بئز 

 

تا وورئی کله یه یو                   باشه یو    گئز 

  

گا گئرردی بیره ننگ               کوشه     دیشی  

 

جرراوه      یرتقه ده                ریفی      ریفی  

 

بئز که گیلمسدی اونه                      تمام بیره 

 

دنیا مز       ایشقه ده                     آ غ و دیره   

 

گئنسه مز ده    بارده                      یاخشه ایری 

 

ائرگه نودی یوخله قه                   گئری دیزئی  

 

بو همه تجملات                            نئرده یه ده  

 

 ائولرنگ اسبابه یم شو        بایده یو دئوره یه ده  

 

بیر بهی مجمه                       قویرده اورته ده 

 

بارو یوخ آزو چوخ ام                   شو سفره ده  

   

برکت چوخه ده ها                          خدای لقه 

 

ندارم گئرمسده                     هئچ وقت آج لقه 

 

نمه فایده بازاره                          ساتن آلئی   

 

بیر بئره گئرنده                   های ارخه ائدی 

  

"حیفه ده او غارلره سییئردی یو ......." 

   

"حیفه ده ساده لقه    ایتردی   یو........"  

  

"حیفه ده او غارله که عرره ده لن      " 

   

حیفه ده  ایری له که      یاره ده لن     "   

 

شایدم  پیس بنده یئی     خدایه چن؟  

    

گنه گلدم....بالا...له            گنم شو الله یاره چن  

 

ترجمه فارسی 

 

سر خوردن.....لیزخوردن    

 

 

  

برف بشدت در کوچه میبارید 

 

کدو هم روی چراغ سه فتیله  درحال جوشیدن بود 

 

ساد گی در   آن   منزل   و آن سفره   حاکم بود  

  

کاچی....و روغن حیوانی  

   

یا بازهم نان خانگی و ماست خشک و ماست ترش 

 

نخود و کشمش و گردویی....که به دامن مان ریخته بودند    

 

و باز نان سنگک و پنیر که بخوردمان میدادند

 

و برفهای روی هم تلنبار شده  به سمت کوچه  

 

و یا پارو شده به سمت در 

  

دوطرف برفهای انبوه که راهی برای رفتن نبود 

 

و تونل ایجاد شده که راه عبور بسیار سرد مینمود   

 

سر میخوردیم و با صدای بلند میخندیدیم 

 

این سر خوردن نبود که بیشتر از روی شوق به پرواز ی می ماند 

 

یا برفها را بهم میفشردیم 

 

وگلوله ای درست میکردیم برای زدن به سرو چشم یکدیگر 

 

گاهی میدیدم که کفش دوستمان سوراخست 

 

جورابش پاره و نخ نما شده است    

 

هیچگاه از روی تمسخر بهم نخندیدیم   

  

دنیایمان روشن و سپید و زنده بود  

    

دلهای پاکی در سینه داشتیم    

   

یادگرفته بودیم که با نداشته هایمان بسازیم 

 

اینهمه تجملات در زندگیها حاکم نبود    

 

وسایل زندگی چند کاسه و بشقاب بود   

  

سینی بزرگی   وسط سفره میگذاشتند  

 

وهم از همان سینی غذا میخوردند... دار و ندار و کم و زیاد همان بود که در سفره بود 

  

به خدا قسم برکت.....فراوان بود   

 

ندارها ها هیچوقت شکم گرسنه نبودند 

 

 

 فایده ای دارد اگر بازار را خریداری کنیم  

 

و با دیدن یکدیگر پشت بهم.....بی تفاوت بگذریم ؟ 

 

"دریغ از برفهایی که پارو کردیم... 

 

افسوس از گم کردن انهمه سادگی 

 

افسوس از برفهایی که اب شد ...."پاکی ها 

 

افسوس برای دلهایی که زخمی شدند 

 

شاید هم بنده شاکری برای خداوند نیستیم !! 

 

اما عزیزانم آمدم  برای اینکه به شما بگویم "خداوند یاورتان" 

                                                                   سوسن قاسم ابادی

  

 

 

http://ups.night-skin.com/up-93-09/21.jpg

[ دوشنبه هشتم دی 1393 ] [ 15:21 ] [ همشهري ]
        

"چله ننگ گیجه سه"  

 

http://ups.night-skin.com/up-93-09/634283831511875490.jpg

 

آی           قشه نن        قشنگ  یووار ائدوده    

 

خزان بلند کئنه ینه          یلدایه         گیدروده    

 

جای جولنه یقوده یو               کئنه کنه گئدوده    

 

چاغونه ده او دیزده که          گابیر ایشی دئیوده   

 

سه پلته ای یانئرده یو             چغندرم  بیشوده   

 

دروازه ننگ لایه نه که       بی بی م آچق قویوده   

 

چاغالری چن اوگیجه         گئزه    یولده قالوده

 

کرسه سننگ استنده او         بیر ترمه نه سروده    

  

منقاله ننگ  ایچن ده یم         ذغاله     تاشتروده   

 

رف ده که لمپالره    های     نفت تئکوده    یاخوده   

 

گل قرمزی قوری ده    که    دارچین چایه  دم  لوده    

 

نئچه سانه پیاله نه           بیرمه بیر         سانوده    

 

کیشمیش و قوز انجیره نن   اوجام لره         سالوده  

 

دنه ائدوده     نارلره                 نقد که آه چکوده      

 

بیر دنه قرپوزه                 گنم کادان ده قایم ائدوده     

 

کلا داری ایزم لره              قند نخه یه      دیزوده      

 

چله یه چن           دوپوشه ده میزان   هونگ ائدوده   

 

غربول چله حوال سنه           سو چایه ی نن یوووده     

 

زحمته نن       آبی کیچی        حوضه نه دول دروده   

 

نئچه سانه     شمعدانی یم              پاشوره ده قلوده  

 

گلاب سپوده                  عطره تا خدایه چن گئدوده  

 

بهی یه ده     چله کمن                     گل بی بی م   

 

اوگین نمه      بهی اوننگ             ایریه داره خوده ؟  

 

هر ایل گئزه یول ده یده        بئز گئدی  

  

کرسه سننگ   دورنده   های  اوتره ئی    

 

سئرچه دئسن         چله دن و ائشه تئی    

 

او گیلسن و         بئز گیلئی و دانئشئی    

 

بلند  گیجه قسقه اولر بی بی لره یاد ائدی     

 

بهی لرنگ الرنه گئزده قویئی های ائپئی    

 

گم لرنگز      اونارلره      اوخشئسن    

 

  دعا ائدنگ       آینده ایل      بئز قالئی    

 

ترجمه فارسی   

 

 

 

چله بزرگ      شب یلدا 

 

 ماه چه زیبا با زمستان  هم پا شده بود   

  

و پاییز جامه بلندش رابرتن "یلدا" پوشانیده بود   

 

بارو بندیل خود را جمع کرده ...به کهنه کن کوچیده بود 

 

سردی هوا بیرون از خانه بیداد میکرد و گاه بر در میکوبید  

 

چراغ سه فیتله  میسوخت و لبو در حال پختن بود  

 

مادر بزرگم لنگه      در را  باز گذاشته بود   

  

انشب چشم براه بچه هایش بود    

 

بر روی کرسی پارچه ای از ترمه پهن کرده بود   

 

و در داخل منقل ذغالها را افروخته بود   

 

چراغ لامپا ها را نفت ریخته و رو شن شان کرده بود  

 

در داخل قوری گل قرمزی  چای دارچین دم کرده بود 

    

و چندین فنجان چای را شمرده   

 

کشمش و مغز گردو و انجیر درداخل ظر فها ریخته بود  

 


انارها را دانه کرده....وچقدر آه کشیده بود   

   

  هندوانه ای در داخل انبار کاه از قبل پنهان کرد ه

 

و انگورهای کلا داری را به بند کشیده بود"در اصطلاح بجنوردی

 

...هونگ کردن  یا آونگ کردن  

 

 و از فصل پاییز آنها را در انباری بالا   آویزانشان کرده بود    

 

 

حیاط به اندازه غربیلش را با آب چاه شسته بود    

 

 با زحمت فراوان حوض  آبی کوچکش را پر ازکرده  

  

و چند گلدان گل شمعدانی در اطراف حوض چیده بود   

 

عطر گلابی که پاشیده بود تا به خدا رفته بود  

 

مادر بزرگم به بزرگی "چله بزرگ بود"     

 

نمیدانم چرا اونروز دل بزرگش ...غم داشت یا "دلتنگ بود   

  

 

هرسال چشم براه ما بود که به منزلش برویم  

     

دور کرسی کوچکش بنشینیم   

  

قصه از یلدا بگوید و بشنویم       

 

او بخندد و مابخندیم و صحبت کنیم       

این شب بلند "شب یلدا " کوتاه شود اگر یادی از مادر بزرگها مان بکنیم   

 

دست های بزرگترها را بر چشم نهاده و بوسه بزنیم 

 

"لپ هایتان به قرمزی انار شب یلدا  

   

"دعا گویمان باشید ...تا سال دیگر در جمع شما....بمانیم  

  

کهنه کن= بجنورد قدیم 

 

 

 

یلدا مبارک  

 

             سوسن قاسم آبادی

 

[ شنبه بیست و نهم آذر 1393 ] [ 17:33 ] [ همشهري ]
اوترردی    کورسه ننگ دورنده بئز     سئرچه یه چن  

  

ناز بالش    قویر ده لن             او دئرسینده نمه چن؟  

  

   چوخ قویردی احترام             آته مزه او وخت ده که    

 

 اوتررده      آته مز   گا         او آغاج له تخت ده که    

 

 افدو وه لئین_ گئترماقه                  من ام پایمه ده  

 

 ائیئلردم که یوور ال ایزنه                      جانمه ده    

 

 بیره مز حو له   بئرردی                النه که   قورتر   

  

ال چکرده باشمه یاده                    ایریمه     ترپتر   

 

 نیم تنه یا پالتووه  انم                   بئررده      النه      

 

 قشده یم  رئس شالنه               مکم چولئیرده بئلنه  

 

 کوش لره جفت ده ده                   او     بوساقه ده    

 

ناز بالشته بی ائیه                قالدده صاندق خانه ده    

 

بی بی مزائرگت ده            یو بیر       پند ده    ده   

 

 اته سئز له   همیشه    شیرین شیرین   که قند ده ده    

 

 بئز که بیلدی قدر نه               گنم که ارخه ائده یو     

 

 های باخئردی یولنه             گئردی که یکه گئده او   

 

 کرسه یو-سئرچه سه یو _     قش گینه نه من یازرم    

 

 آتمه     قدیم لره      سئزدئنگ       که نئردن تاپرم 

 

  

ترجمه فارسی   

برای گوش کردن به قصه های پدرم دور کرسی می نشستیم  

نمیدانم بالشی که زیر آرنجش می گذاشتند به چه دلیل بود  

فقط می دانم که پدرها بسیار حرمت داشتند  

که گاه روی تختی از جنس چوب می نشستند 

 

همیشه آوردن افتابه لگن برای شستن دست هایش سهم من بود  

خم می شدم آب می ریختم تا دست و رویش را می شست 

 

وخواهر دیگری که حوله ای به طرفش با احترام دراز می کرد  

پدر هم باکشیدن دست نوازشی ازما تشکر می کرد...که یادش دلم را می لرزاند  

دادن پالتو  و کت به دست پدرم کار مادر بود  

و در زمستان سرد شالی از جنس پشم به کمرش می بست  

 

کفش هایش را جلو در اتاق جفت می کردیم  

من بنازم ناز بالشتت را که کنار صندوقخانه....مانده است  

مادر بزرگ همیشه احترام گذاشتن را به ما آموزش می داد  

و البته حرف های  پدری "ضرب المثل "ها همیشه چون قند شیرین است  

ما که قدر دان پدر بودیم   و باز هم پشت به ما کرد و رفت 

  

وهمیشه چشم در راهش ..که چه تنها سفر کرد 

 

بسیار از کرسی _ و قصه  و روزهای زمستانی   سخن خواهم گفت  

 

اما پدر را و روزهای شیرین قدیم را شما بگویید....از کجا پیدا کنم؟  

 بیاد پدرم  

 سوسن قاسم آبادی

 

  

 

 

 

 

[ چهارشنبه نوزدهم آذر 1393 ] [ 11:36 ] [ همشهري ]
بجنوردی شهرداره مزه              دئیری خدای قوته 

 

ترک دیل ده یو و غیرت له ده       منگ سانه ده همته 

 

شهرداره مز کاری ده یو            خیر ده اوننگ  نیته 

 

ساغ اولسن بو ایرانه مز           ساغ راغ اوننگ دولته 

 

آباد ائده ده شهره مز               گئجه سه گیندز کمن 

 

قدرنه بئز چوخ بیلرئی             دیز ده اوننگ خدمته 

 

بجنوردمزالدوز کمن                بیر آسمان    هیبته 

 

قوجاق قوجاق تارخ اولر             بو مهربان    ملته  

 

 

............... 

به شهردار  بجنوردیمان گفتیم "الله قوت..خسته نباشید 

 

ترک زبانست و غیور و همتش  والاست "هزارتا 

 

شهردارمان کار بلداست و همیشه نیتش خیرست 

 

جاویدان بماند ایران مان....جاوید تر ملت غیورش 

 

شهردار شهرمان را آباد کرده است و شبش به مثابه روز روشن است 

 

قدر شناسش هستیم زیرا خدمتش صادقانه است 

 

بجنوردمان همانند ستاره ایست و هیبتش سر به آسمان گذاشته است 

 

مردم مهربان شهرم      بغل بغل تاریخ خواهد شد   

 

النگئز آغرمئسن عزیز قارداشم "آقای روح الله براتیان" 

 

                                                                قاسم آبادی 

[ چهارشنبه دوازدهم آذر 1393 ] [ 18:30 ] [ همشهري ]
او گیجه که.... میزانه ده آسمانم   گیلرده   

  

الدوز له یم چشمی وورن بلوده ناز ساترده 

 

اوگیجه که منگ سانه گل  دیزودلن تسبیه 

 

اوگیجه که ائرته یه چن آتم دعا اوخیرده 

 

اوگیجه که انم سسه  خدایه چن  گئدرده 

 

قرنقه ده یاش گئزه نن  خدایه نه گئزرده 

 

گلدم و    یقلماقه نن   بو دنیا ده اوتردم   

 

اوگیجه دن شیرین یوخه گئزلرنه گئتردم 

  

ترجمه فارسی  

 

شبی که متولد شدم

 

آن شبی   که در پاییز..... آسمان هم میخندید 

 

ستارگان چشمک زنان به ابرها....ناز میفروختند 

 

ان شبی که هزاران گل به نخ تسبیح رج شده بود 

 

ان شبی که پدرم تسبیح به دست دعا میخواند 

 

آن شبی که ناله های مادرم گاه تا به عرش خدا میرسید 

 

و در تاریکی با چشمانی اشکبا رخدایش را صدا میزد 

 

آمدم گریه کنان و وسط این دنیا نشستم 

 

و از آن شب به بعد خوابهای شیرینی به چشمهایشان اوردم  

 

...............................................

 

" پرسید   شمع چند سالگیت را فوت میکنی 

 

.....به انقراض 54  سالگیم   میاندیشم"                      

                                                  سوسن

[ پنجشنبه ششم آذر 1393 ] [ 10:26 ] [ همشهري ]
بیره باره ده .....   بیره یوخه ده  

 

خدای دن غیرز   هئچکم یوخه ده   

............................  

ایریه مز قزه یه ده      

 

اگر که دیز چوخ سوخه ده    

 

نقل دئدنگ انم     قولاغ آسردی   

 

قشنگه ده..  کرسه ده که یاتردی   

 

قززه یه ده بوخاره مز    نفته نن   

 

کئفه دی شو ال ده تیکن رخته نن    

 

دئدنگ گنم شیرین شیرین سئزلره  

 

قورخددنگ او دئودن   گنم بئزلره  

 

دانشدنگ او قل قله زن   کدو دن  

 

ذوق ائدی او قلف ده که   لبو دن  

 

یا که دئدنگ حسن کچل چل گیسه  

 

همیشه سن یاخشه ائدرنگ  پیسه  

 

یا که دئدنگ قورده یوشو گئچه نه  

 

شنگول و منگول قرره او تلکه نه  

 

دانشدنگ او  اکه قوز و اکه قوز  

 

جیرانه ده بیرنه یو   او بیره بوز  

 

بیلمسدم او عرب یوله  نئیر دیده  

 

نمه انم      اکه قوزه  سانیئرده؟  

 

"   آی        شده شده شده"  

 

ایستیم گئدم           مشده  

 

مشد اولوده    آرزو  اونی چن 

 

 

نقل اولوده غصه سه  نمی چن؟  

 

اوترترده  چاغاسنه      دیزنده  

 

دنیا سنه گئررده های    گئزنده  

 

نقل دئدنگ انم بئز  های ائشددی  

 

قشنگ ده اوگین له که گئچرددی  

 

اوگین له که دنیا   یالان دیله ده  

 

اوگین له که آتم    هنئز باره ده  

 

اوگین له که بی بی م نفس چکرده  

 

قززه ائونده سوخ له یم     ایترده  

 

نقل سنه یازر        گنم بئزی چن  

 

یاس و قرنفل انه ده ....قئزی چن  

 

نقل دانش سن م قئزم چاغانگ چن  

 

قزه قوجاقنگه بززت  بالانگ چن  

 

نوار - سی دی- نقل دئمس اونی چن  

 

دانش سن ام...یوخه ده یه گئزی چن  

 

ترجمه فارسی 

 

"گفتند و رفتند......" 

  

یکی بود یکی نبود 

 

غیراز خدا هیچکس نبود 

 

انقدر دلمان گرم بود که ...سرمای بیرون احساس نمیشد 

 

قصه گفتی مادرم و ما گوش کردیم  

 

زیبا بود شبهایی را که در کرسی میخوابیدیم 

 

خانه با بخاری نفتی گرم بود  

 

و دلخوش بودیم با لباسهای دست دوزت 

 

بازهم حرفهای شیرین که گفتی  

  

و گاه از دیو قصه ما را ترساندی 

 

از کدوی قلقله زن گفتی و  

 

چه اشتیاقی داشتیم برای لبوی داخل قابلمه رو بخاری 

 

یا که قصه حسن کچل و چهل گیس را میگفتی  

 

اصلن تو همیشه بدها را خوب ...جلوه میدادی 

 

باز از بز بز قندی و گرگ گفتی  ...از شنگول و منگول و یا از آن روباه پیر..... 

 

گاهی شعر قدیمی "اکه قوز و اکه قوز" دو گردو...... 

 

نمیدانستم این را ه عرب ....چه راهیست و چرا فقط شمارش دو گردو 

 

و باز آی شده شده.....(1) 

 

مشهد برایش آرزو شده بود...و غصه اش قصه ای 

 

بچه اش را بر روی زانو نشانده بود..و دنیا را  درصورت او میدید 

 

قصه گفتی و گوش نکرده شاید.............. شنیدیم 

 

روزهای زیبایی را گذراندیم 

 

روزهایی که دنیا اینقدر دروغ نداشت 

 

روزهایی که پدر بود ....روزهایی که مادر بزرگم نفس میکشید 

 

و در گرمای اتاقش سرما را گم میکردیم 

 

 

میدانم که این بار قصه ترا برای ما خواهد نوشت 

 

چون مادر برای دخترش به مثابه یاس و قرنفل ست 

 

"دخترم تو هم برای بچه ات قصه بگو" 

 

"و آغوش گرمت را برایش زینت ببخش " 

 

"نوار یا سی دی...برایش قصه ای را که تو میگویی نخواهند گفت" 

 

"اگر هم بگویند ...خواب به چشمانش نخواهد آمد............ 

 

(1)-= اکه قوز و اکه قوز...که آی شده شده شده سوا گئدیم مشده..ادامه همین شعر فولکلور میباشد

 

که چهل سال قبل از مادر بزرگم شنیده ام 

 

                                        سوسن قاسم ابادی 

[ دوشنبه بیست و ششم آبان 1393 ] [ 9:41 ] [ همشهري ]
........ مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

هدف ماندگاری واژه های اصیل ترکی است .طبق معمول لازم است این جمله هم نوشته شودکه هرگونه برداشت باذکرنام وبلاگ یاصاحب وبلاگ مجازاست
امکانات سایت

آی پی رایانه شما :

Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت